نیایش ایران 
 
      فریدون مشیری

آفتابت ، که فروغ رخ «زرتشت» در آن گل کرده ست ،
آسمانت ، که زخمخانه «حافظ» قدحی آوردست ،
کوهسارانت ، که بر آن همت «فردوسی» پر گسترده ست ،
بوستانت ، کز نسیم نفس «سعدی» جان پرورده ست ،
همزبانان من اند

 .
*
مردم خوب تو این دل به تو پرداختگان
سر و جان باختگان ، غیر تو نشناختگان
پیش شمشیر بلا ، قد برفراختگان ، سینه سپر ساختگان
مهربانان من اند .
 

*
نفسم را پر پرواز از توست .
به دماوند تو سوگند که گر بگشایند ،
بندم از بند ، ببینند که آواز از توست .
همه اجزایم با مهر تو آمیخته است ،
همه ذراتم با جان تو آمیخته باد !
خون پاکم که در آن عشق تو می جوشد و بس
تا تو آزاد بمانی به زمین ریخته باد !
 
پاینده ایران